Κυριακή, 30 Μαρτίου 2014

Αχιλλέας Κατσαρός, "Η χειρουργική των έσω ουρανών"




ΓΕΩΡΓΙΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

                            στον Πάνο Σταθόγιαννη

 1
Ένας μικρός καλλιεργητής
είμαι για σένα γη.
Δεν ξέρω τη σπορά
και τον καρπό.
Χάζευα όνειρα
όταν μου δείχνανε
να καλλιεργώ.

 2
Κάθε στιγμή μελετώ
την γεωργία της σιωπής.
Την κάνω άγαλμα
και την παγώνω ολάκερη.
Ένα άγαλμα σιωπής
να το κάνω άπειρα κομμάτια.
Αυτή είναι η σπορά μου.




ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΚΙΡΚΗΣ

                            στην Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ

Σου έχω γυρίσει το κεφάλι.
Δεν φοβάμαι να σε μεταμορφώσω.
Φοβάμαι να μεταμορφωθώ.
Τα μαλλιά μου μαύρα και ίσια
απλώνονται ως την πλάτη μου
κι ακολουθούν τα βήματά σου
έτσι όπως σε βρίσκει η σιωπή.
Σέρνω αλυσίδες.
Γυναίκα είμαι.
Επανάσταση είμαι.

Σίσυφος βυθισμένος
μες στον γαλάζιο λαιμό της Λυπηού.




ΚΑΤΙ ΑΠΟ ΘΕΡΟΣ

Ν’ αρμενίσει ο Φλεβάρης σιγά σιγά την αγάπη
σταγόνες να μην έχει η βροχή.

Θέλω να βρέχει μήλα.
Να μας μιλάνε οι νεκροί με
τα προπατορικά αμαρτήματα.




LES GRANDES PERSONNES

Η τέχνη ν’ αγαπάς
είναι μεταξωτή.
Άσε τα λόγια τα μικρά
για τον μεγάλο κόσμο.
Κύλα μέσα στο τετράγωνο σύρμα σου.
Πινελιά βαθιά που σε χαράζει
το κύμα-φύγε.
Φύγε… Για να ξαναρθείς…
Κύλα στις μαύρες πεταλούδες σου
να γίνουν ποτάμια οι σταυροί σου.
Κύλα μέχρι να γίνεις αποσιωπητικό.




Από τη συλλογή «Η χειρουργική των έσω ουρανών», εκδ. ARS POETICA, 2014

Παρασκευή, 28 Μαρτίου 2014

Σούλης Λιάκος, "Ο νούτσικος"



Ο νούτσικος

Στα νήπια πήγα ελάχιστα. Κρατούσα την μάνα μου σφιχτά από το χέρι, όταν πρωτοπήγα σχολείο. Δεν ήθελα. Μαζευτήκανε όλα τα παιδιά στην αυλή. Μπήκαμε στην τάξη. Εγώ ήθελα την μάνα μου δίπλα. Κάτι της είπε χαμηλόφωνα η νηπιαγωγός, χαμογέλασε υπομονετικά αυτή. Ήθελα να καθίσει δίπλα μου στο θρανίο.
«Τώρα, παιδιά», είπε η δασκάλα, «είναι μέρα. Ο ήλιος είναι εκεί ψηλά, και εμείς πρέπει να παίζουμε». Σηκωνόταν τα παιδιά, εγώ μαζί τους καχύποπτα, και τριγυρίζαμε ζωηρά γύρω από τα θρανία. «Τώρα είναι μεσημέρι και θα φάμε». Παίρναμε από ένα κουτάλι και τρώγαμε στον αέρα. Εγώ έτρωγα μόνο αν έτρωγε και η μάνα μου, δίπλα. Την έβλεπα, νομίζω, να χαμογελάει με το ζόρι, μπορεί και να το διασκέδαζε όμως. Δεν ξέρω.
«Τώρα, παιδιά, ήρθε το βράδυ και ετοιμαζόμαστε να κοιμηθούμε. Όμως μόλις θα σας δώσω το σύνθημα, θα ξυπνήσετε και θα κουνήσετε το χέρι προς την ανατολή τραγουδώντας: «Ήλιος - ήλιος επάνω στα βουνά…».
Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα, σκέφτηκα, πρέπει να ακουμπήσω το κεφάλι στο θρανίο ανάμεσα στα χέρια μου, να κλείσω τα μάτια και να κάνω πως κοιμάμαι. Αν φύγει η μάνα μου; Έπιασα και ένα νεύμα της κυρίας προς το μέρος της: «μόλις κλείσουν τα μάτια τους, σηκωθείτε αθόρυβα να φύγετε». Αυτό ήταν! Όλα τα παιδιά κοιμότανε και εγώ είχα κρυφά το ένα μάτι ανοιχτό. Κάποια στιγμή αθόρυβα αποπειράθηκε να φύγει. Εγώ σηκώθηκα πιο μπροστά από εκείνη…
«Δεν πειράζει, κυρία Λιάκου, ας μην έρθει για λίγο καιρό», αποφάσισε εντέλει η δασκάλα.
Έτσι και έγινε. Σε λίγους μήνες με έστειλε η μάνα μου πάλι στα νήπια. Ήταν μια άλλη δασκάλα, χειρότερη από την πρώτη. Θυμάμαι πως με σήκωσε όρθιο, μαζί με άλλα παιδάκια, κοντά στην πόρτα. Κάτι με ρωτούσε. Περίμενε απάντηση; Δεν ξέρω. Εγώ νόμιζα πως με βασανίζει! Βασανιζόμουν, πράγματι! Κοίταζα μια την πόρτα, μια τη δασκάλα. Θα το κάνω! Ή τώρα, ή ποτέ! «Τώρα!», είπα. Η δασκάλα περίμενε απάντηση. «Γαμώ τη μάνα σου, γαμώ!», φώναξα δυνατά, άνοιξα την πόρτα και έτρεξα προς την έξοδο, προς το σπίτι. Δεν γύρισα ούτε στιγμή να κοιτάξω πίσω. Πίστευα πως η δασκάλα και οι συμμαθητές μου με κυνηγούσαν μέχρι την αυλή μας.
Ήταν σούρουπο, και σε αντίθεση με όλη την τάξη, η μάνα μου με δέχτηκε με το γνωστό χαμόγελό της, σαν να γυρνούσα από κατόρθωμα, σαν ήρωα που έφερε σε πέρας την αποστολή του.
Έτσι μου φαίνονταν…

Ήθελα να γίνω χτίστης. «Τι θα γίνεις, Λιάκο, όταν μεγαλώσεις;» «Χτίστης, σαν τον πατέρα μου», απαντούσα, ή, ακόμη καλύτερα, «οικοδόμος». Μου άρεσε περισσότερο το «οικοδόμος».
Θαύμαζα τους εργάτες. Γυμνοί από την μέση και πάνω με το ηλιοκαμένο δέρμα και το μυώδες σώμα τους. Κοίταζα τα μπράτσα τους, όταν σήκωναν τον τενεκέ με το τσιμέντο στον ώμο τους, πώς φούσκωναν οι μυς τους. Πώς έπνιγαν περήφανα τον μορφασμό του πόνου, όταν προσγειωνόταν όλο αυτό το βάρος με δύναμη πάνω στους πληγωμένους τους ώμους, τους οποίους, για να ελαφρύνουν από τον πόνο, έδεναν σταυρωτά με κομμάτια από λινάτσα.
Ο Μίμης και ο Αλέκος.
«Έλα, πουτσούλα άντρα», φώναζαν ο ένας τον άλλον. Άρπαζαν τον τενεκέ τους και σχεδόν τρέχοντας ανέβαιναν την σκαλωσιά, για να το ξεφορτώσουν στην πλάκα γρήγορα, προτού πήξει.
Ήταν και ο Καζαντζίδης που επικύρωνε αυτήν την «επαγγελματική» επιλογή μου, αφού στα τραγούδια του μόνο για εργάτες τραγουδούσε, και για τους οικοδόμους με τα ηλιοκαμένα δέρματα. Πουθενά για γιατρούς, δικηγόρους και φαρμακοποιούς!
Εντάξει! Δεν είχε σε μεγάλη υπόληψη η μάνα μου το σχολείο, όμως και να μην πάω ντροπή ήτανε! Όλα τα παιδιά πήγαιναν.
Από πολύ μικρός θυμάμαι ένα τραγούδι που μου τραγουδούσε:

«Ένα μικρό νούτσικο
μικρό και χαϊδεμένο
η μάνα του το έστελνε
και στο σκολειό του πάει.
Κι ο δάσκαλος το μάλωνε
με μια χρυσή βεργούλα.
- Ω γιε μου, πού είν’ τα γράμματα;
Ω γιε μου, πού είν’ ο νους σου;
- Τα γράμματα είναι στο χαρτί
κι ο νους μου πάει πέρα.»

Τραγουδούσε συνέχεια με εκείνη τη γλυκιά της φωνή για ένα παιδί που ο νους του πάει «πέρα». Εγώ λυπόμουν πολύ και δάκρυζα, γιατί αυτό το παιδί μάλλον ήμουν εγώ. Ένιωθα ένα αίσθημα ξεριζωμού με αυτό το τραγούδι. Το σχολείο ήταν κάτι που με ξερίζωνε από ένα τόπο και με έστελνε, σαν πρόσφυγα, σε έναν άλλον. Ήταν το τέλος της αθωότητας και η πνευματική αποκόλληση από τον λώρο της μάνας που συνεχίστηκε για χρόνια μετά τη γέννησή μου. Ήταν η εξορία από τον Παράδεισο και η είσοδος και η συμμόρφωση σε μια διδασκαλία για απαγορευμένους και μη καρπούς, για τα μη, τα ναι και τα όχι που θα συναντούσα από εδώ και πέρα στη ζωή μου.
Επιχείρησα πολλές αποστολές και εξόδους, αργότερα, προς εκείνη την εξορισμένη ζώνη της αθωότητας, της αφέλειας και της παιδικότητας. Όσο περνούσαν τα χρόνια, εδραιωνόταν, δυστυχώς, μέσα μου η πεποίθηση ότι θα κατάφερνα να φτάσω στην πολυπόθητη «γη της επαγγελίας», της παιδικότητας, δηλαδή θα ολοκληρωνόμουν ως άτομο, μόνον εάν υιοθετούσα τους τρόπους και τις μεθόδους των μεγάλων. Τη λογική.
Ναι, αλλά οι μεγάλοι με φόβιζαν πάντα. Οι μεγάλοι ήταν οι δάσκαλοι με μια βέργα που χτυπούσαν τα δάχτυλά μου, που μου τραβούσαν το αυτί και με ρωτούσαν επίμονα: «Πού τρέχει ο νους σου;»
Θυμόμουν τα τελευταία στιχάκια του τραγουδιού:
«…Τα γράμματα είναι στο χαρτί
κι ο νους μου πάει πέρα…»
Θα έβγαζα τη γλώσσα στους δασκάλους; Ε, λοιπόν, ναι! Δεν είχα άλλη επιλογή. Έσκαγα με την λογική. Έσκαγα με κάθε είδους δάσκαλο και σχολείο.
Εκεί ήθελα να πηγαίνει πάντα ο νους μου: Πέρα! Να πηγαίνει πάντα πέεεερα!!


Ο νούτσικος (παραδοσιακό)
(Τραγούδι: Σούλης Λιάκος, φωνητικά: Νίκος Ζιώγαλας)


Από το βιβλίο-cd «Με δυο πούπουλα στην πλάτη», Ζεύξις 2011
(Η φωτογραφία είναι από το προσωπικό αρχείο του Σούλη Λιάκου)

Τετάρτη, 26 Μαρτίου 2014

Θανάσης Μαρκόπουλος, "Μικρές ανάσες"




Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΣΤΑΧΤΗ

Με την ανάληψη των καθηκόντων
είπε ως νέος διαχειριστής ν’ αλλάξει το κλίμα
τον ύπνο των ενοίκων να ταράξει
κι ανάρτησε ένα ποίημα στα διερχόμενα βλέμματα

«Κόκκιν’ αχείλι εφίλησα κι έβαψε το δικό μου»

Την άλλη μέρα
μια όμορφη γυναίκα πυρπολούσε το ποίημα
κι άφηνε πίσω της κόκκινη στάχτη

Έκτοτε είναι αυτός που έχασε τον ύπνο του
αναζητώντας τα χείλη της
με δήθεν αδιάφορες ερωτήσεις και καθόδους τυχαίες
στην είσοδο της πολυκατοικίας
στον κήπο στον καυστήρα
στο σκοτεινό υπόγειο της φοβερής λαχτάρας




ΤΕΧΝΗΤΗ ΒΡΟΧΗ

                                                Ιανός 21 Φεβρουαρίου 2007
                                       Αφιέρωμα του Β΄ Προγράμματος
                                                                  στο Μιχάλη Γκανά

Πήρα τις βρύσες των πουλιών
τις λέξεις τις χειρομπομπίδες
Κατέβασα πρόσωπα από τη μνήμη
ανέβασα άλλα απ’ τον γκρεμό
κουβάλησα και το ναό της Σταδίου
κι όλα μαζί τα έστησα με ευλάβεια
κάτω απ’ τον ίσκιο του Βερμίου
Ύστερα άνοιξα τις φλέβες στον καιρό
και γλίστρησα στις φυλλωσιές σας
κοτσύφι στα γόνατα

Βροχή βροχούλα του μυαλού
με σκάβει με νεροφαγιές
με χτίζει με γεφύρια




Από τη συλλογή, «Μικρές Ανάσες», εκδόσεις Μελάνι, Αθήνα 2010 

Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2014

Τάκης Βαρβιτσιώτης, "Νήματα της Παρθένου"


(Antonello da Messina, "Virgin Annunciate", 1475)

1

Η σιωπή το χιόνι και η πορσελάνη
Πάντα ματώνουνε τις νύχτες του χειμώνα



31

Απόκοσμη ομορφιά του ποιητικού λόγου
Γυάλινη υπόκρουση
Που κατάγεται από τη σιωπή
Περίσσευμα της ευφροσύνης των θεών



63

Το αρχαίο μας ειδύλλιο;
Μια χιονισμένη έκπληξη
Κι ένας δαυλός
Που δεν απόμειναν παρά μονάχα
Τ’ αποκαΐδια του



87

Μέσα στον στρόβιλο του βαλς
Έγιναν διάφανοι οι χορευτές
Κι εκείνη εξαφανίστηκε
Κάτω από τον αυτοκρατορικό της μανδύα



89

Η Περσεφόνη με την καταχθόνια συνοδεία της
Στολίζει την άνοιξη με αποτρόπαιους σκελετούς
Χαρίζει την ομορφιά της σελήνης
Σε βουβά φαντάσματα




Από τη συλλογή «Νήματα της Παρθένου», Εκδόσεις Κέδρος, 1997

Σάββατο, 22 Μαρτίου 2014

Μια γιορτή για την Ποίηση




Πάρα πολλοί ήταν οι φίλοι της Ποίησης που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του λογοτεχνικού περιοδικού «θράκα» που διοργάνωσε το 2ο Πανθεσσαλικό Φεστιβάλ Ποίησης στο club Stage στη Λάρισα (20-3-2014).
Στη εκδήλωση διάβασαν κείμενά τους ποιητές από όλη τη Θεσσαλία αλλά κι από την υπόλοιπη Ελλάδα. (Για τους συμμετέχοντες βλ. ανάρτηση 18/3/2014).
Αξιοσημείωτη ήταν η συμμετοχή παλαίμαχων ποιητών, όπως ο Κώστας Λάνταβος, ο Μόσχος Λαγκουβάρδος, ο Βασίλης Σιουζουλής και ο Ηλίας Τσέχος, οι οποίοι δώσανε έναν ιδιαίτερο τόνο στη βραδιά.
Η Ποίηση παρούσα λοιπόν, με όλες τις γενιές και όλες τις τάσεις της, να χτίζουν με στίχους ένα οχυρό απέναντι στη ισοπεδωτική καθημερινότητα.


Τη βραδιά συμπλήρωσαν όμορφα μουσικά διαλείμματα όπου οι Γιώργος Δραγάζης (κιθαρίστας), Δημήτρης Λαπούσης (τενόρος), Κωνσταντίνος Μάτης (πιανίστας) και Μαρία Ρουκά (σοπράνο), απέδωσαν εξαιρετικά, συνθέσεις τόσο από την ελληνική όσο και από την παγκόσμια μουσική σκηνή.


Πέμπτη, 20 Μαρτίου 2014

21 ΜΑΡΤΙΟΥ, ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ




Η 21η Μαρτίου ορίστηκε ως Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης με πρωτοβουλία της UNESCO.
Την αρχική έμπνευση είχε ένας Έλληνας ποιητής, ο Μιχαήλ Μήτρας, ο οποίος το φθινόπωρο του 1997 πρότεινε στην Εταιρεία Συγγραφέων να καθιερωθεί συγκεκριμένη ημέρα για να εορτάζεται η Ποίηση.
Η εισήγησή του έφτασε με επιστολή στα χέρια του ποιητή και μελετητή της ποίησης Κώστα Στεργιόπουλου, προέδρου τότε της Εταιρείας Συγγραφέων. Μια άλλη ποιήτρια, η Λύντια Στεφάνου, πρότεινε ως ημέρα εορτασμού την 21η Μαρτίου, την ημέρα της εαρινής ισημερίας, που συνδυάζει το φως και το σκοτάδι, όπως η ποίηση συνδυάζει το φωτεινό πρόσωπο της αισιοδοξίας με το σκοτεινό πρόσωπο του πένθους. Η πρώτη Ημέρα Ποίησης γιορτάστηκε το 1998 στο παλιό ταχυδρομείο της πλατείας Κοτζιά, στην Αθήνα. Οργανώθηκε με ελάχιστα έξοδα, πολλή εθελοντική δουλειά και είχε μεγάλη επιτυχία.
Την επόμενη χρονιά, ο συγγραφέας Βασίλης Βασιλικός, πρέσβης της Ελλάδας στην UNESCO, εισηγήθηκε στο Εκτελεστικό Συμβούλιο του οργανισμού, η 21η Μαρτίου να ανακηρυχθεί Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Οι Γάλλοι, οι Ιταλοί, οι Τυνήσιοι και άλλοι πρέσβεις από χώρες της Μεσογείου, υποστήριξαν την εισήγηση και η ελληνική πρόταση υπερψηφίστηκε. Έτσι, τον Οκτώβριο του 1999, στη Γενική Διάσκεψη της UNESCO στο Παρίσι, η 21η Μαρτίου ανακηρύχθηκε Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Το σκεπτικό της απόφασης ανέφερε: «Η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης θα ενισχύσει την εικόνα της ποίησης στα ΜΜΕ, ώστε η ποίηση να μην θεωρείται πλέον άχρηστη τέχνη αλλά μια τέχνη που βοηθά την κοινωνία να βρει και να ισχυροποιήσει την ταυτότητά της. Οι πολύ δημοφιλείς ποιητικές αναγνώσεις μπορεί να συμβάλουν σε μια επιστροφή στην προφορικότητα και στην κοινωνικοποίηση του ζωντανού θεάματος και οι εορτασμοί μπορεί να αποτελέσουν αφορμή για την ενίσχυση των δεσμών της ποίησης με τις άλλες τέχνες και τη φιλοσοφία, ώστε να επαναπροσδιοριστεί η φράση του ζωγράφου Ντελακρουά: Δεν υπάρχει τέχνη χωρίς ποίηση».

(Πηγή: http://dide.ark.sch.gr/portal/?q=node/1201)


Ο Ποιητικός Πυρήνας τις δύο προηγούμενες χρονιές γιόρτασε την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης παρέα με καλούς φίλους.

Café McOza, Βέροια, 21-3-2012
(σε συνεργασία με την Ένωση Καθηγητών Γαλλικής Γλώσσας Ν. Ημαθίας)
(Φωτογραφίες: Αντώνης Μομπαϊτζής)


Oνειρογραφία, Βέροια, 21-3-2013
(Φωτογραφίες: Πωλίνα Ταϊγανίδου, Τάσος Θώμογλου)


(Κολάζ: Δημήτρης Γ. Παπαστεργίου)

Τρίτη, 18 Μαρτίου 2014

2ο Πανθεσσαλικό Φεστιβάλ Ποίησης


Η ΘΡΑΚΑ
(Περιοδικό & Εκδόσεις)


διοργανώνει το
2ο ΠΑΝΘΕΣΣΑΛΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΟΙΗΣΗΣ

στις 20 Μαρτίου 2014
και ώρα έναρξης 20:00

στο Stage (ΗΡΑΣ & ΦΙΛΙΠΠΟΥ 8, ΛΑΡΙΣΑ)

με καλεσμένους Θεσσαλούς ποιητές
αλλά και ομότεχνούς τους από όλη την Ελλάδα

Την εκδήλωση πλαισιώνουν οι ηθοποιοί:
Βασίλης Καρμίρης
Χρυσούλα Χρήστου
Ρούλα Καραφέρη

και οι μουσικοί:
Γιώργος Δραγάζης (κιθαρίστας)
Δημήτρης Λαπούσης (τενόρος)
Κωνσταντίνος Μάτης (πιανίστας)
Μαρία Ρουκά (σοπράνο)

***

Αναλυτικά οι συμμετοχές (αλφαβητικά και κατά πόλη):

Βόλος
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΓΙΩΤΗ
ΝΙΚΟΣ ΒΑΡΑΛΗΣ
ΣΤΕΡΓΙΟΣ ΝΤΕΡΤΣΑΣ
ΛΙΝΑ ΦΥΤΙΛΗ

Ελασσόνα
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΤΣΗΣ
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΙΟΥΖΟΥΛΗΣ
ΕΥΑ ΣΠΑΘΑΡΑ

Καρδίτσα
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΥΡΙΤΣΗ
ΔΑΝΑΗ ΣΙΩΖΟΥ

Λάρισα
ΧΡΥΣΑ ΑΛΕΞΙΟΥ
ΘΑΝΟΣ ΓΩΓΟΣ
ΣΤΑΘΗΣ ΙΝΤΖΕΣ
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΡΑΝΙΩΤΗΣ
ΚΩΣΤΑΣ ΛΑΝΤΑΒΟΣ
ΓΛΥΚΕΡΙΑ ΜΠΑΣΔΕΚΗ
ΣΩΤΗΡΗΣ ΠΑΣΤΑΚΑΣ
ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΕΤΡΟΥΛΑΚΗΣ
ΠΕΤΡΟΣ ΣΚΥΘΙΩΤΗΣ
ΑΝΤΩΝΗΣ ΨΑΛΤΗΣ

Τρίκαλα
ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΟΛΟΒΕΛΩΝΗ
ΝΙΚΗ ΧΑΛΚΙΑΔΑΚΗ
ΒΑΣΩ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

προσκεκλημένοι από την υπόλοιπη Ελλάδα
ΣΟΦΙΑ ΓΙΟΒΑΝΟΓΛΟΥ
ΠΕΤΡΟΣ ΓΚΟΛΙΤΣΗΣ
ΒΑΣΙΛΗΣ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ
ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΛΥΜΠΕΡΗ
ΑΛΕΞΙΟΣ ΜΑΪΝΑΣ
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΣΥΦΙΛΤΖΟΓΛΟΥ
ΗΛΙΑΣ ΤΣΕΧΟΣ


για την ιστορία
Το 1ο Πανθεσσαλικό Φεστιβάλ Ποίησης διεξήχθη ανήμερα της Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης τον Μάρτιο του 2013 και έκλεισε με την υπόσχεση να γίνει θεσμός.

Κυριακή, 16 Μαρτίου 2014

Κική Δημουλά, "Έρεβος"


(John William Waterhouse,
"Circe Offering The Cup To Ulysses")


ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ

Στον ουρανό επικρατεί μεγάλη σκοτεινιά.
Κι έτσι καθώς με πήρε το παράθυρο αγκαλιά,
με το ένα χέρι
στο δωμάτιο μέσα σέρνω
του δρόμου την απίστευτη ερημιά,
με το άλλο παίρνω
μια χούφτα συννεφιά
και στην ψυχή μου σπέρνω.




ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ

Τον θυμάμαι ακόμα.
Παράξενο πολύ,
γιατί όσο ένα ανοιξιάτικο σύννεφο έμεινε,
όσο χρειάζεται για να ειπωθεί ένα αντίο.
Υπέροχο μνημείο.
Διάχυτος σαν μυρουδιά,
απροσδιόριστος σαν τ’ άπειρο,
βλέμμα σάμπως σ’ ατέλειωτη νύχτα.
Μπροστά μας ένα σταχτοδοχείο
όπου τινάζαμε μια τεφρωμένη ολοκλήρωση.
Το ρολόγι του σχεδίαζε με το χρόνο
κάποιο ξεκίνημα πικρό.
Και τότε εγώ
σήκωνα το ποτήρι
και πίναμε μαζί κάποιο σαλπάρισμα
ανάκατο με μια σιγή.

Στο χωρισμό μήτε αντίο
μήτε φιλί.




ΣΥΜΠΤΩΣΙΣ

Πολύ μου μοιάζει.
Τον συνάντησα στημένον
κάτω από ένα υπόστεγο μελαγχολίας.
Στο βλέμμα του αγωνιούσε
του κενού η αντανάκλασις.
Οι κινήσεις του
πληγωμένη απαγγελία νερού.
Η υποθετική με τράβηξεν ευρυχωρία.
Πλησίασα,
και με λόγια πολλά κι ασύνδετα
τη μοναξιά μου του εξιστόρησα.




ΑΝΑΜΝΗΣΙΣ

Περαστικός.
Και ιδιότροπα για μένα γραφικός.
Κάτι σαν άψυχος, κάτι σαν ξένος,
μ’ αγαπημένος.
Η βιάση του ματαιωμένος όρθρος,
Ασφυκτιούσαμε.
Στενό του πάθους μας το οίκημα,
κι ένας πικρός συνωστισμός τα σχήματά μας.
Χαμηλοτάβανα τα σχέδιά μας,
δίχρωμος της καρδιάς ο φωτισμός,
κι αλλόκοτα της σκέψης μας τα κάδρα.

Ήταν περαστικός.




Από την συγκεντρωτική έκδοση «ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ - ΠΟΙΗΜΑΤΑ»,
εκδ. ΙΚΑΡΟΣ, δ΄ έκδοση 2002